نظر بر گيرد و تنها به ذات پاك خداوند چشم دوزد ، اوصافى براى اين ذات پاك برمىشمرد كه در حقيقت شرائط اساسى كسى است كه مىتواند پناهگاه واقعى و مطمئن انسانها گردد . نخست اينكه زنده باشد چرا كه يك موجود مرده و بى خاصيت همچون بتها هرگز نمىتوانند تكيه گاه كسى شوند . ديگر اينكه حياتش جاودانى باشد بطورى كه احتمال مرگ او تزلزلى در فكر متوكلان ايجاد نكند . سوم اينكه علم و آگاهيش همه چيز را در برگيرد ، هم از نيازهاى متوكلان با خبر باشد و هم از توطئه‌ها و نقشه‌هاى دشمنان . چهارم اينكه قدرت بر همه چيز ، هر گونه عجز و ناتوانى را كه موجب تزلزل اين تكيه گاه است كنار زند . پنجم اينكه حاكميت و تدبير و اداره همه امور در كف با كفايت او باشد ، و مىدانيم اين صفات تنها در ذات پاك خدا جمع است ، و به همين دليل تنها تكيه گاه اطمينان بخش و تزلزل ناپذير در برابر همه حوادث ذات او است .